Μου ζητήθηκε να γράψω κάτι για τη γκιόστρα και σκέφτηκα να αρπάξω αυτή την ευκαιρία που μου δίδεται να αισθανθώ κι’ εγώ λίγο Γεωργουσόπουλος , άλλωστε όπως είχε πει και ο Τσαρούχης «στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις…»

Τι μου άρεσε:
• Η μουσική όταν δεν μπερδευόταν με τα πανηγυριώτικα της παρακείμενης πλατείας
• Τα κουστούμια
• Τα άλογα και η δεξιοτεχνία των αναβατών
• Το μεράκι και η (αφιλοκερδής) προσπάθεια των διοργανωτών
• Το ενημερωτικό φυλλάδιο
• Τα στοιχείο του θέατρου του δρόμου που εμπεριέχει
• Στοιχεία του σκηνικού
• Η παρουσία της ομάδας από τη Σουλμόνα της Ιταλίας
• Η ΔΕΗ που δεν έκοψε το ρεύμα

Τι δεν μου άρεσε:
• Η υπερβολική σοβαρότητα με την οποία παρουσιάστηκε( μια και μιλάμε για καρναβαλικό δρώμενο και όχι θεατρική παράσταση)
• Η μη συμμετοχή των θεατών (με ανάλογη ενδυμασία) και κυρίως των επισήμων.
• Το στοιχείο της πασαρέλας που έδειχνε να υπερισχύει του καρναβαλικού στοιχείου
• Η έλλειψη σκηνοθεσίας
• Η απουσία μιας γενικότερης σκηνογραφικής αντιμετώπισης
• Ο Δήμαρχος που μου φάνηκε λίγο …πεσμένος

Γενικά δεν είμαι απ’ αυτούς που απορρίπτουν την ιδέα της αναβίωσης εθίμων που έχουν τις ρίζες τους στην ενετοκρατία, για τον ίδιο λόγο που δεν τρέχω σε συλλαλητήρια για την Μακεδονία. Η Ιστορία όπως και ή εξέλιξη του ανθρώπινου είδους δεν λογοκρίνονται και όταν επιμένουμε να την αγνοούμε, κινδυνεύουμε να χάσουμε την ταυτότητά μας. Αυτό που εμείς μπορούμε να κάνουμε είναι να την σχολιάσουμε και να την σατυρίσουμε, και το καρναβάλι είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για κάτι τέτοιο, αρκεί βέβαια να μην ταυτιζόμαστε με τους ρόλους που υποδιόμαστε.

Με λίγα λόγια ότι μπορεί κανείς να προσφέρει καλό είναι. Αρκεί να πιστεύει σε αυτό που κάνει και να το αγαπάει. Και εμείς οι υπόλοιποι αν δεν μπορούμε να βοηθήσουμε τουλάχιστον ας μην στεκόμαστε εμπόδιο σ’ αυτούς τους λίγους που έχουν την γνώση και τη διάθεση να δημιουργήσουν και δεν αναφέρομαι μόνο στο καρναβάλι.

Από κει και πέρα βέβαια πολλά θα μπορούσαν να γίνουν ώστε να βελτιωθεί ακόμα η παρουσίαση αυτού του δρώμενου, αρκεί να υπάρξει ενθάρρυνση από πλευράς διοργανωτών για μεγαλύτερη συμμετοχή του κόσμου .
Θα μπορούσε για παράδειγμα να θεσμοθετηθεί ένα βραβείο για την καλύτερη εμφάνιση (κουστούμι εποχής) μεταξύ του κοινού.

Επίσης θα μπορούσαν εύκολα με την αρωγή του εμπορικού συλλόγου και με τη βοήθεια αρχιτεκτόνων να σχεδιαστούν και να τοποθετηθούν μικρά κιόσκια σε διάφορα σημεία της πλατείας όπου να στεγάζονται μικροπωλητές με ρούχα εποχής, ακροβάτες, ταχυδακτυλουργοί κλπ.
Για ιδέες αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στο «θρήνο της Κάντιας», τομ. Α’ σελ, 197-8 όπου ο Δ. Ρώμας περιγράφει το κλίμα της Γκιόστρας του 1600 όπως μας πληροφορεί ο Νιόνιος Μελίτας στο εξαιρετικό φυλλάδιο που εξέδωσε η ομάδα της Γκιόστρας.

Σε σχέση με το Καρναβάλι γενικότερα γνώμη μου είναι ότι πρέπει να το αντιμετωπίζουμε με τη «σοβαρότητα» που του αξίζει. Είτε πρόκειται για γκιόστρες είτε για γάμους είτε για κηδείες. Το καρναβάλι δεν θα είχε επιβιώσει ανά τους αιώνες αν ήταν αποκλειστική ευθύνη μιας καρναβαλικής επιτροπής ή αν είχε απλώς τον χαρακτήρα μιας τουριστικής ατραξιόν.

Το καρναβάλι πετυχαίνει ( και με όρους οικονομικούς) όταν ο κόσμος μετέχει και διασκεδάζει. Κάτι βέβαια που δεν είναι και τόσο εύκολο όσο ακούγεται. Και δεν είναι εύκολο διότι ακόμα και τις μέρες αυτές που θα έπρεπε λογικά να χαλαρώνουμε εμείς το μόνο που έχουμε το νου μας είναι πως θα δουλέψουν τα μαγαζιά μας και πως θα διαφημίσουμε τις επιχειρήσεις μας μέσω των παρελάσεων και των λοιπών «δρώμενων» και …«δραμάτων».

Κ. Α. Κιτσίκης
Κριτικός Γκιόστρας
(όπως λέμε κριτικός κινηματογράφου. :-)