Κείμενο Παρέμβασης της επιτροπής Πατησίων για τις ευρωεκλογές

ΕΥΡΩΠΑΙΑ ΑΚΡΙΒΕΙΑ – ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΜΙΣΘΟΙ

Στις 7 Ιουνίου θα ψηφίσουμε τους αντιπροσώπους μας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Η Ελληνική κοινωνία δυστυχώς δεν δείχνει ν’ ασχολείται σοβαρά μ’ αυτές τις εκλογές. Ούτε ποτέ ασχολήθηκε σοβαρά τα 30 χρόνια που η Ελλάδα είναι κομμάτι της Ευρωπαϊκής ένωσης. Κι όμως, η Ευρωβουλή διαρκώς επηρεάζει με τις αποφάσεις της την καθημερινότητά μας. Είναι υπεύθυνη για πολλές αλλαγές που έχουν γίνει στη χώρα και πολλές από αυτές επιδείνωσαν τα προβλήματά της.

Με Ευρωπαϊκές συνθήκες υπαγορεύεται ο τρόπος λειτουργίας της εκπαίδευσης, της εργασίας, της σύνταξης . Από το ευρωκοινοβούλιο περνάνε οι νόμοι για την ανάπτυξη, την οικονομία και το περιβάλλον. Για την παρούσα κρίση η Ευρωπαϊκή Ένωση καθόρισε τους βασικούς τρόπους αντιμετώπισής της.

Η Ελληνική κυβέρνηση ακολουθεί τις Ευρωπαϊκές οδηγίες. Ενώ όμως καθυστερεί στην εφαρμογή της Ευρωπαϊκής νομοθεσίας για το περιβάλλον και την αειφόρο ανάπτυξη, σπεύδει να πουλήσει σε ιδιώτες κερδοφόρες δημόσιες επιχειρήσεις είτε πρόκειται για τηλεπικοινωνίες (ΟΤΕ) και αεροπλοΐα ή για εκπαίδευση και λιμάνια ενώ φορτώνει στους πολίτες τις ζημίες.

Στα πλαίσια αυτής της πολιτικής εξυπηρέτησης κυρίως των μεγάλων επιχειρήσεων, οι κυβερνήσεις από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 απελευθέρωσαν τις τιμές στα πάντα, με τη δικαιολογία ότι ο ανταγωνισμός θα φέρει και μείωση τιμών. Τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής τα βλέπουμε καθημερινά. Από τότε που απελευθερώθηκε η τιμή της βενζίνης σπάνια η τιμή της μειώθηκε. Από 35 λεπτά (115 δρχ.) το λίτρο που είχε πριν την απελευθέρωση κυμαίνεται τώρα γύρω στα 95 λεπτά (325 δρχ.). Αυτό έγινε τα τελευταία χρόνια. Είδε κανείς το μισθό του να τριπλασιάζεται την ίδια περίοδο; Το περασμένο καλοκαίρι, που η τιμή του βαρελιού του πετρελαίου ήταν 150 δολάρια η τιμή της βενζίνης ήταν 1,5 ευρώ τώρα που έφτασε τα 50 δολάρια όμως δεν έγινε 0,5 ευρώ!

Η τιμή της βενζίνης ήταν πολύ συχνά το πρόσχημα για την αύξηση όλων των τιμών. Από τα εισιτήρια των πλοίων μέχρι την τιμή του γάλατος, από τον καφέ στην καφετέρια μέχρι τα τιμολόγια της ΔΕΗ η άνοδος του πετρελαίου σήμαινε επιδρομή ακρίβειας. Αν έκανε και κάνα χιονιά και παίρναν πάνω τους και τα ζαρζαβατικά η κατάσταση δυσκόλευε ιδιαίτερα. Όταν το πετρέλαιο είναι σχετικά φτηνό έχει δει κανένας να μειώνονται τα τιμολόγια της ΔΕΗ, τα εισιτήρια των πλοίων ή οι τιμές στα ράφια των σούπερ μάρκετ; Το γάλα μόνο έπεσε επειδή ο σωτήρας Βγενόπουλος αποφάσισε να ρίξει την τιμή του. Βέβαια, αφού έβγαλε 600 εκατομμύρια ευρώ από τη μεταπώληση του ΟΤΕ στους Γερμανούς σε κάτι λιγότερο από έναν χρόνο, αγόρασε με τα μισά την Ολυμπιακή, δρομολόγησε και ένα πλοίο στη χρυσοφόρα γραμμή της Κρήτης και ποιος ξέρει τι άλλο έχει κάνει ή θα κάνει, το «έπαιξε» σωτήρας..

Τι σχέση έχουν αυτά με τις Ευρωεκλογές; Άμεση. Η απελευθέρωση των αγορών ήταν και είναι Ευρωπαϊκή πολιτική (που με συνέπεια και πάθος ακολουθήθηκε από τις Ελληνικές κυβερνήσεις). Η απελευθέρωση των τιμών το ίδιο (που επίσης ακολουθούν με θέρμη οι παρατάξεις που κυβέρνησαν και κυβερνούν). Όμως το γάλα στην Αγγλία κάνει σήμερα 83 λεπτά και οι τιμές στα περισσότερα σούπερ μάρκετ της Ευρώπης είναι χαμηλότερες είτε πρόκειται για πάνες μωρουδιακές ή για φέτα και πατάτες (ναι, ακόμα και για φέτα και πατάτες). Οι τιμές στο ΙΚΕΑ στην Ελλάδα είναι ψηλότερες όχι μόνο από τις περισσότερες Ευρωπαϊκές, αλλά και από τα ΙΚΕΑ της Αμερικής και της Σαουδικής Αραβίας. Ναι, όχι μόνο οι περισσότεροι Ευρωπαίοι, αλλά και οι Αμερικάνοι και οι Σαουδάραβες πληρώνουν φτηνότερα τον ίδιο καναπέ και το ίδιο αμπαζούρ! Στην Ελλάδα εκτός από τις «ελεύθερες αγορές» πληρώνουμε και τους «κουμπάρους», όλο το σύστημα των μεσαζόντων και εργολάβων και τις διαπλοκές του με το κράτος και με τους ελεγκτικούς μηχανισμούς.

Ας μη συζητήσουμε καλύτερα για τις τράπεζες και τα επιτόκια. Στην Ελλάδα ακόμα και το χρήμα είναι πανάκριβο! Τα επιτόκια καρτών και δανείων είναι από τα υψηλότερα στην Ευρώπη. Και ενώ στην Ευρώπη κάποιες ληστρικές ρυθμίσεις των τραπεζών (του τύπου καπέλο στη μεταβίβαση χρημάτων, πέναλτι προεξόφλησης στεγαστικού δανείου) έχουν απαγορευτεί εδώ και χρόνια, οι Ελληνικές κυβερνήσεις δε βιάστηκαν να ενσωματώσουν τις αντίστοιχες οδηγίες, και αφού τις ενσωμάτωσαν αδυνατούν να ελέγξουν τις τράπεζες για την τήρησή τους.

Ο κατάλογος της ακρίβειας στην Ελλάδα είναι ατελείωτος. Μπορούμε να μιλάμε και να γράφουμε ώρες για την ακρίβεια σε πάρα πολλούς τομείς. Η σχέση δε με τις Ευρωπαϊκές τιμές καθημερινά χειροτερεύει για τους Έλληνες πολίτες. Τα τουριστικά καταλύματα είναι ακριβότερα από τα Ευρωπαϊκά προσφέροντας χειρότερες υπηρεσίες, τα φάρμακα και τα ιατρικά είδη είναι ακριβότερα είτε τα συγκρίνουμε με τη Δανία είτε με την Κύπρο. Τα τέλη κυκλοφορίας για τις λακκούβες στους δρόμους είναι υψηλότατα, τα διόδια για δρόμους που δεν έχουν κατασκευαστεί προκαταβάλλονται (στην Αυστρία τα τέλη είναι 7 ευρώ και στις Αγγλία, Γερμανία και αλλού υπάρχουν αυτοκινητόδρομοι τεράστιοι χωρίς διόδια). Ακόμα και η αξία της γης και των ακινήτων που στην Ελλάδα ήταν χαμηλότερη σε σχέση με το μέσο όρο στην Ευρώπη καλπάζει ανοδικά όπως τα περισσότερα αγαθά.

Στον αντίποδα βρίσκονται οι μισθοί. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, οι Ελληνικοί μισθοί είναι στο 75% των Ευρωπαϊκών. Ακόμα και έτσι να είναι τα πράγματα (που πολύ αμφιβάλουμε μιας και ο κατώτατος στην Γαλλία είναι 1400, στη Δανία 1650 και στην Ολλανδία 1700) οι μισθοί εξανεμίζονται για πλάκα εξαιτίας της δυσανάλογης ακρίβειας. Η πολιτική της κυβέρνησης στο θέμα αυτό είναι γνωστή. Για να μην κουράσουμε θα θυμίσουμε μόνο την ιστορία με τους μισθούς των δασκάλων. Το κόστος για να γίνει ο κατώτατος μισθός των εκπαιδευτικών 1400 ευρώ είναι για το κράτος 800 εκατομμύρια το χρόνο. Δε λέμε, πολλά τα λεφτά. Δύσκολο να τα δώσεις στους ανθρώπους που εμπιστευόμαστε τα παιδιά μας από τα 5 μέχρι τα 18. Δεν υπάρχει και αξιολόγηση του έργου τους, έχουν και 3 μήνες διακοπές, βρίσκουν και μια δεύτερη δουλειά (αν είναι μαθηματικοί κάνουν ιδιαίτερα αν είναι δάσκαλοι οδηγούν κάνα ταξί), τη βρίσκουν την άκρη. Τι να τους δίνεις τώρα! Με 105 ευρώ το χρόνο (λιγότερα από 30 λεπτά την ημέρα) ξεμπερδεύουμε. Αντίθετα, οι τραπεζίτες έκαναν καλά τη δουλειά τους, επεκτείνονταν στα Βαλκάνια και “παντελόνιαζαν” τα λεφτά με το σπαθί τους. Και τώρα που βρέθηκαν στην ανάγκη, με 28 δισεκατομμύρια (35 χρόνια θα πλήρωναν με αυτά τα λεφτά όλους τους εκπαιδευτικούς) πρέπει να τους βοηθήσουμε για να μην κινδυνέψει το σύστημα. Να μη μιλήσουμε για τους μισθούς των εκπαιδευτικών στην Ευρώπη (3.000 στη Δανία, 3.500 στην Ολλανδία, 4.000 στη Γερμανία και πάει λέγοντας).

Ο κατάλογος των κουτσουρεμένων παροχών είναι και αυτός μακρύς. Συντάξεις: Της πείνας! Ιατροφαρμακευτική περίθαλψη: Της συμφοράς! Η τομή που έγινε στις αμοιβές τα τελευταία χρόνια αφορά στους ταξιτζήδες όπου διπλασιάζονται τα κόμιστρα σε έναν χρόνο. Και μην ξεχνάμε την ευεργετική ρύθμιση για τις τιμές των ΙΧ. Μεγαλεία! Θα πάρουμε τζάγκουαρ με τα 700 ευρώ.

Οι Νεοέλληνες, λένε κάποιοι, είναι απόγονοι του αρχαίου λαού, που όταν οι άλλοι έτρωγαν βελανίδια έχτιζε Παρθενώνες. Φαίνεται όμως, ότι τα τελευταία χρόνια τρώμε κουτόχορτο και χτίζουμε κάνα MALL (όπου ο καφές στο Athens Hall στην Πειραιώς στον Ταύρο, κοστίζει 5,40 ευρώ). Δεν εξηγείται αλλιώς το ότι δεν έχουν πάρει φαλάγγι όλους αυτούς που κυβερνάνε τόσα χρόνια. Δεν εξηγείται αλλιώς το ότι ακούμε τον ένα υπουργό να μας προτρέπει ν’ αποκτήσουμε καταναλωτική συνείδηση κόβοντας βόλτες στη γειτονιά για να εντοπίσουμε το φτηνότερο βενζινάδικο και σούπερ μάρκετ και να διαβάζουμε για τον άλλον που χάλασε 25.000 ευρώ για τριήμερο ταξίδι στην Ευρώπη. Δεν εξηγείται αλλιώς το ότι βλέπουμε τους βουλευτές των περισσότερων κομμάτων, ν’ αποκτούν οικολογική συνείδηση αντικαθιστώντας τα βουλευτικά τους αυτοκίνητα με πανάκριβα υβριδικά Lexus που μολύνουν περισσότερο από τα μικρά συμβατικά. Δεν εξηγείται αλλιώς το ότι ζούμε με Ευρωπαϊκή ακρίβεια στις τριτοκοσμικές μας πόλεις και με μισθούς της πλάκας.

Οι Ευρωεκλογές λοιπόν είναι μια ευκαιρία (που μάλλον θ’ αφήσουμε να πάει χαμένη) να πάει στην Ευρωβουλή κάποιος πιο αξιόλογος τύπος που θα σκεφτεί να μην αντιγράψει μόνο τις ληστρικές καπιταλιστικές λογικές των μεγάλων κρατών, αλλά να πιέσει και για πανευρωπαϊκό έλεγχο στις τιμές. Που θα κάνει ότι περνάει από το χέρι του για μηδενικό ΦΠΑ στα είδη πρώτης ανάγκης. Που θα προσπαθήσει να πετύχει δημόσια τραπεζική πολιτική σε όφελος των εργαζομένων και των μικρών επιχειρήσεων. Που θα παλέψει για τιμές παραγωγών στα αγροτικά προϊόντα. Που θα εργαστεί για τη χαλάρωση του συμφώνου σταθερότητας ώστε να δοθούν πιο αξιοπρεπείς μισθοί και θα δουλέψει για σύνταξη αξιοπρεπή, για άντρες και γυναίκες στα 55.

Οι απειλές για ανεργία επειδή τα εργοστάσια θα μεταφερθούν εκεί που οι μισθοί είναι χαμηλότεροι δεν περνάνε πια. Η ανεργία καλπάζει και η παραγωγή μεταφέρθηκε στην Κίνα χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι. Οι θυσίες λόγω κρίσης είναι φούμαρα για μεταξωτές κορδέλες. Αφού δε μοιραστήκαμε τα κέρδη, θέλουνε να μοιραστούμε τη χασούρα. Στο τέλος – τέλος οι εργαζόμενοι μια ζωή σε κρίση είναι. Από λιτότητα σε στενωπό και από σφιχτό ζωνάρι σε περικοπές.

Η καταναλωτική συμπεριφορά βοηθάει όσο βοηθάει και η φιλανθρωπία στη φτώχεια. Ανακουφίζουν αλλά δεν πολεμάνε τους μηχανισμούς που τις δημιουργούν. Οι Ευρωεκλογές είναι μια ευκαιρία να προωθηθούν πανευρωπαϊκά κάποια θέματα ακρίβειας και μισθών όμως ούτε και αυτές θα είναι πανάκεια.

Πηγή: Ακρίβεια-STOP