Πώς θα γίνουμε οικολόγοι
Του ΑΝΔΡΕΑ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗ
ΔΕΝ γίνεται να σε βαφτίσουν οι άλλοι οικολόγο, πρέπει να τα καταφέρεις μόνος σου.
Πρώτα θα αλλάξεις εσύ κι εγώ - να ‘μαστε πολλοί, κι ύστερα θα μπορέσει να γίνει η χώρα μας η μικρή, κούκλα, καθαρή και προς το περιβάλλον φιλική.
ΣΤΙΣ αρχές της δεκαετίας του ‘80 εξέδιδα ένα περιοδικό προδρομικό, κατά βάσιν οικολογικό. Μας αντιμετώπιζαν τότε σχεδόν σαν εξωγήινους που δεν θέλαμε διαλυτήρια πλοίων στον Ευβοϊκό, γράφαμε να καταργηθεί ο καρκινογόνος αμίαντος και πρωτομιλήσαμε για την ανακύκλωση. Στα τέλη της δεκαετίας του ‘80 ο μικρότερός μου ο αδελφός (γιατί κι εγώ είμαι μικρός) ενώ ήταν ακόμη στη Σαλονίκη φοιτητής της Ιατρικής, παραλίγο να βγει από σπόντα με τους Οικολόγους-Εναλλακτικούς βουλευτής.
ΤΡΙΑΝΤΑ χρόνια χρονολογείται το κίνημα της πολιτικής οικολογίας στην Ελλάδα. Θυμάμαι σαν τώρα το πρώτο φύλλο της «Οικολογικής εφημερίδας» που κυκλοφορούσε στα Εξάρχεια. Από πιτσιρικάς γνωρίζω καλά όλα αυτά τα παιδιά. Πολλές προσπάθειες έγιναν αθόρυβα σ’ όλη την Ελλάδα τις τρεις τελευταίες δεκαετίες με αρκετές επιτυχίες αλλά η κυρίαρχη αντίληψη για την ανάπτυξη δεν άλλαξε. Στις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές συνυπέγραψα ένα κείμενο ότι θέλω οι Οικολόγοι-Πράσινοι να εκπροσωπηθούν στη Βουλή, και τώρα το θέλω πολύ. Οικολόγος όμως δεν έγινα ποτέ. Το αντίθετο!
ΕΙΜΑΙ χοντρός, δεν περπατάω, έχω άγχος και καπνίζω· θα ‘ταν μεγάλη ξεφτίλα να μπω στο ψηφοδέλτιο… Αμα δεν γενώ όμως το ταχύτερον οικολόγος, θα αποθάνω προώρως. Γι’ αυτό εδώ και τρεις μήνες τρώω χόρτα - λαχανικά, φρούτα, όσπρια και ψάρια φτηνά (σκουμπρί, σαρδέλα, γαύρο και κολιό), που ‘ναι για τις αρτηρίες τουμποφλό! Γιατί έχουνε Ω 3 και Ω 6 λιπαρά. Βάζω την αμαξάρα μου σε γκαράζ -αφού δεν πουλιέται τέτοια εποχή-, μετακομίζω ντάουν τάουν και θα μετακινούμαι με τα πόδια, με ποδήλατο ή με Μετρό.
ΠΡΩΤΑ θα πάρω ποδήλατο εγώ και συ, και μετά θα κάνουμε κίνημα για να φτιαχτούν ποδηλατόδρομοι και να απαγορευτεί στο κέντρο της πόλης η κυκλοφορία των Ι.Χ. Αγόρασα το μαϊμού ηλεκτρονικό τσιγάρο και τσίχλες νικοτίνης. Και -προς το παρόν- έχω αποφύγει το νέο αντικαταθλιπτικό που προτείνουν για να το κόψεις το ρημάδι· που μου ‘χει μαυρίσει τα σωθικά.
ΔΕΝ γίνεται να σε βαφτίσουν οικολόγο, πρέπει να τα καταφέρεις μόνος σου. Πρώτα εγώ που το ‘χω ανάγκη δηλαδή, και μετά εσύ. Πρέπει επειγόντως ν’ αλλάξω ριζικά τις κακές συνήθειες της καθημερινής ζωής. Γιατί, δυστυχώς, έκανα κι εγώ το αντίθετο απ’ αυτό που υποστήριζα πιτσιρικάς: «Υψηλό βιοτικό επίπεδο = χαμηλή ποιότητα ζωής».
ΕΙΧΑΜΕ την τύχη να γεννηθούμε και να ζούμε σε μια απ’ τις χώρες όπου άνθησε ο πολιτισμός. Με ήλιο, θάλασσες καθαρές, ονειρικά νησιά και ακρογιαλιές μοναδικές. Θα ‘μαστε χοντρομαλάκες άμα τη γαμήσουμε και την παραδώσουμε μπουρδέλο στις ερχόμενες γενιές. Θα ‘μαστε εντελώς ξεφτίλες αν δεν μπορέσουμε δηλαδή να αντλήσουμε ενέργεια απ’ τον ήλιο, τον αέρα και το νερό. Αν δεν καταφέρουμε να ανακυκλώνουμε τα σκουπίδια μας και να καθαρίζουμε βιολογικά τα λύματά μας. Αμα δεν πετύχουμε να παράγουμε αγνά, βιολογικά ποιοτικά προϊόντα.
ΒΑΡΙΑ βιομηχανία δεν πρόκειται να φτιάξουμε. Το βιος μας είναι ο ήλιος, η γη, η θάλασσα, τα δάση και ο πολιτισμός. Αυτά αποτελούν το συγκριτικό μας πλεονέκτημα και πρέπει να ολοκληρωθούν οι υποδομές, να διακριθούμε στις νέες τεχνολογίες, στις καινοτομίες, και να δημιουργήσουμε ποιοτικές υπηρεσίες αν θέλουμε να εξασφαλίσουμε και στο μέλλον το βασικό εισόδημά μας που είναι ο τουρισμός.
ΕΙΝΑΙ θέμα υγείας - επιβίωσης για μένα και για σένα να γίνουμε οικολόγοι στα γεράματα. Και για την Ελλάδα η μοναδική προοπτική. Αυτή είναι η ουσία κι όχι τι λέει ο Μιχάλης ο Τρεμόπουλος για τον Κεμάλ και το Μακεδονικό. Μπορώ να ρίξω άνετα ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ΠΑΣΟΚάκι άμα είναι να κάνει κάτι καλό. Ή να πάω κι εγώ για μπάνιο παραλία. Αν δεν είναι μολυσμένο το νερό…
Πηγή: http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=01/06/2009&s=edw-radio-e
Πριν ένα χρόνο ζήσαμε την εντυπωσιακή άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, που οι δημοσκοπήσεις τον ανέβαζαν στο 18%! Από τότε, μεσολάβησε η τυφλή εξέγερση του Δεκέμβρη και η οικονομική κρίση. Ο ΣΥΡΙΖΑ αναγκάστηκε να πάρει θέση σε δύσκολα ζητήματα, με αποτέλεσμα το ποσοστό του να σταθεροποιηθεί σε πιο “λογικά” επίπεδα.
Τώρα φαίνεται πως ζούμε, σε μικρότερο βαθμό, το ίδιο φαινόμενο με τους Οικολόγους Πράσινους. Οι δημοσκοπήσεις τους εμφανίζουν με ποσοστά που φτάνουν έως και το 6%, ξεκινώντας από 1,05% στις βουλευτικές εκλογές του 2007!
Είναι φανερό ότι οι Οικολόγοι Πράσινοι συγκεντρώνουν πλέον μεγάλο μέρος όσων με την ψήφο τους θέλουν να διαμαρτυρηθούν για την κατάντια του πολιτικού μας συστήματος. Η ψήφος διαμαρτυρίας πάντως δεν αρκεί να δικαιολογήσει γιατί ο κόσμος επιλέγει τους Οικολόγους Πράσινους και όχι, για παράδειγμα, το κόμμα των Μάνου - Μπουτάρη ή κάποιο από τα πολλά μικρότερα. Είναι προφανές ότι οι πολίτες αυτοί δεν θέλουν απλώς να διαμαρτυρηθούν με την ψήφο τους, αλλά επίσης να προτείνουν κάτι θετικό. Θέλουν νέα πρόσωπα εκτός πολιτικού συστήματος, θέλουν ριζοσπαστικές αλλά ρεαλιστικές αλλαγές, θέλουν πολιτισμένη στάση και όχι επαναστατικές ρητορείες, θέλουν πράσινη οικονομία, στροφή προς την ποιότητα, ανάδειξη της φυσικής και πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Θέλουν επίσης περισσότερη δημοκρατία, κοινωνικό κράτος, αποκέντρωση, διαφάνεια και ισονομία.
Όσοι υποστήριξαν τους Οικολόγους Πράσινους δείχνουν πάντως να δικαιώνονται από τις μέχρι στιγμής εξελίξεις. Όλα τα κόμματα τρέχουν τώρα να φτιάξουν τμήματα “οικολογίας και περιβάλλοντος”, ο κ. Παπανδρέου ανακάλυψε έξαφνα την “πράσινη οικονομία”, ακόμη και ο κ. Σουφλιάς λέει τώρα πως θα ιδρύσει Υπουργείο Περιβάλλοντος (μελλοντικά βέβαια!). Παράλληλα, ο χώρος της πολιτικής οικολογίας δείχνει να ξεκαθαρίζει και να εξαφανίζονται από εκεί οι διάφοροι αυτοδιόριστοι εκπρόσωποι των “οικολόγων”.
Δικαιωμένοι πρέπει να νοιώθουν, για τους ίδιους λόγους, και τα στελέχη του οικολογικού κινήματος που ξεκίνησαν την προσπάθεια ίδρυσης του ελληνικού πράσινου κόμματος. Πόσο έτοιμοι όμως είναι οι ίδιοι οι Οικολόγοι Πράσινοι να ανταποκριθούν στον ξαφνικό εναγκαλισμό του εκλογικού σώματος; Τι συνέπειες θα έχει η υποθετική, αλλά πολύ πιθανή, άνετη είσοδός τους στην Ευρωβουλή;
Η είσοδος των Οικολόγων Πράσινων στην κεντρική πολιτική σκηνή θα έχει πολλές θετικές συνέπειες. Κανείς πολιτικός δεν θα τολμά πλέον να υποτιμά τα περιβαλλοντικά θέματα, ως ήσσονος σημασίας. Τα κινήματα πολιτών και οι μη κυβερνητικές οργανώσεις θα αποκτήσουν δυνατότερη φωνή. Οι Πράσινοι θα αποκτήσουν τη στοιχειώδη οικονομική άνεση και την πρόσβαση στα ΜΜΕ που χρειάζονται για να λειτουργήσουν αποτελεσματικά ως κόμμα και για να διαδώσουν ευρύτερα τις ιδέες τους. Το περιβάλλον της Ελλάδας θα βρει συνήγορο στην Ευρωβουλή.
Μια άλλη θετική εξέλιξη, από την αύξηση της επιρροής των Οικολόγων Πράσινων, είναι να επιταχυνθεί η εσωτερική διεργασία για τη δημοκρατική ολοκλήρωση του κόμματος. Αρχικά, το κόμμα των Οικολόγων Πράσινων ξεκίνησε ως μια εθελοντική συνένωση στελεχών, ομάδων και τάσεων του οικολογικού κινήματος. Στην πορεία έχουν αρχίσει να διαμορφώνονται και να λειτουργούν συλλογικές διαδικασίες και αμεσοδημοκρατικές δομές, αλλά αυτή η εξέλιξη είναι ακόμη ατελής. Επίσης, το κόμμα δεν έχει αποκτήσει ακόμη τα χαρακτηριστικά κινήματος με ευρεία λαϊκή βάση, κάτι που θα του έδινε άλλου επιπέδου δυνατότητες παρέμβασης. Επείγει λοιπόν η βελτίωση της οργάνωσης του κόμματος και η διεύρυνση της βάσης του, κάτι που μπορεί να επιτευχθεί με την είσοδο πολλών νέων μελών. Λάθος θα ήταν, αντίθετα, να θεωρηθεί επείγουσα προτεραιότητα η καλλιέργεια της δημοσιότητας και η ανάπτυξη στενών σχέσεων με τα ΜΜΕ.
Υπάρχουν βεβαίως και πιθανές παρενέργειες. Ένα παράδειγμα: το περιβάλλον είναι ευρεία έννοια (όπως και ο σοσιαλισμός, παλαιότερα) και ο καθένας το εννοεί όπως θέλει. Όταν οι Πράσινοι βγουν στην κεντρική σκηνή και αρχίσουν οι θέσεις τους για κάθε ζήτημα να γίνονται ευρύτερα γνωστές, είναι προφανές ότι σε κάποιους θα αρέσουν και σε κάποιους όχι. Αυτό, βέβαια, μπορεί να περιορίσει κάπως την εκλογική τους δύναμη. Από την άλλη, αυτό είναι αναγκαίο να γίνει. Οι Οικολόγοι Πράσινοι δεν είναι, ούτε πρέπει να γίνουν, πολυσυλλεκτικό κόμμα “σούπα”. Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει, έχουν σαφείς και συγκεκριμένες θέσεις για τα περισσότερα πολιτικά ζητήματα.
Εν κατακλείδι, εμείς στηρίζουμε με το χέρι στην καρδιά τους Οικολόγους Πράσινους και σας καλούμε να κάνετε το ίδιο. Μην ξεχνάτε όμως ποτέ πως η πολιτική στην πράξη είναι λιγότερο εφαρμογή ιδεών και περισσότερο παιχνίδι ισορροπιών. Εάν ψηφίσουμε τώρα και ύστερα κοιτάξουμε τις δουλειές μας, αφήνοντας τους εκπροσώπους μας να βγάλουν μόνοι τους το φίδι από την τρύπα, ακόμη και αν ήταν ιδανικά άτομα, αργά ή γρήγορα θα τους δούμε να εξουδετερώνονται από τις πιέσεις των διαφόρων συμφερόντων. Μόνο η παράλληλη ενεργός συμμετοχή και υποστήριξη των πολιτών θα εξασφαλίσει πιθανότητες ώστε το όραμα να έχει επιτυχία. from: http://www.oikologos.gr/News2009/0578.html