Του Μιχάλη Μιχελή

Ο δρόμος της αρετής και της κακίας. Το σταυροδρόμι, των επιλογών.
Ποιους θ’ αφήσουμε και ποιους θα διώξουμε; Για τους μετανάστες ο λόγος.
Λαθραίοι, μοιραίοι, χαμένοι στο άγνωστο και παραζαλισμένοι από τα εμπόδια. Ανάθεμα την ώρα της ξενιτιάς. Ποιος το φαντάζονταν, ότι εκεί, στον παράδεισο, θα έβρισκαν την κόλαση; Ότι οι σωτήρες τους «άγγελοι», θα είχαν την μορφή δαιμόνων; Σιδερόφρακτοι φρουροί, της ευρωπαϊκής καθαρότητας;

Και τώρα τι κάνουμε; Όλοι, «κουτσοί», «στραβοί», καλοί και κακοί, στον Άγιο Παντελεήμονα; Τι σημαδιακός τόπος και τούτος; Μαζώχτρα απελπισίας κι εθνοχωρίστρα γειτονιά.
Μια ρημάδα παιδική χαρά, έχει εκεί κι αυτή, έγινε πεδίον μάχης του διαπολιτισμού. Οι «λέτσοι» και οι «καθαροί», πλακώνονται για ένα ελεύθερο χώρο, δύο επί δύο. Ποιος θα κάτσει στο παγκάκι. Από δω οι διεθνιστές κι από εκεί οι εθνικιστές. Και στη μέση ένας αδέσποτος σκύλος, που δεν αντέχει τις φωνές, τους καβγάδες και λυσσομανά στα γαβγίσματα. Όπως στα τηλεοπτικά panel.

Άκρη στο νήμα, υπάρχει; Λαβύρινθος, με μινώταυρους του ΛΑΟΣ. Με Άριάδνες –ΜΚΟ. Με κράτος -Θησέα, χωρίς όμως λύσεις. Μόνο η διάθεση, τα λόγια κι οι σκούπες δεν φτάνουν…
Ο κοσμάκης θέλει την ησυχία του. Οι μετανάστες την ηρεμία τους και η Ελλάδα να βρει τον τρόπο, να βγάλει τον ογκόλιθο του προβλήματος, από τις πλάτες μας. Γιατί αλλιώς, θ’ αρχίσουν οι ανθρωποθυσίες…

Το σχέδιο της Ευρώπης, οι προτάσεις της Ελλάδας, οι σκέψεις των φωστήρων ποικίλουν.
• Θα πληρώσουν λένε διαφημίσεις ενημερωτικές (;) στο Μπαγκλαντές, στο Πακιστάν και στο Αφγανιστάν, που θα λένε; «Φέτος δεν θα πάμε στο εξωτερικό, μένουμε στην χώρα μας». Σαν τα σλόγκαν του ΕΟΤ.
• Θα ναυλώσουν καράβι στο Αιγαίο, που θα πηγαίνει και θα παίρνει τους λαθρομετανάστες, από κει που τους βρήκαν και θα τους οδηγεί στα Κέντρα Υποδοχής. Και μετά;
• Θα τους στέλνουμε πίσω στην Τουρκία, στην Λιβύη. Κι από ‘κεί στο χάος.
• Θα κάνει τα στραβά μάτια, το ελληνικό κράτος και θα τους σπρώχνει κρυφά με τουριστική βίζα, στην άλλη, στην πέρα, την αδιάφορη Ευρώπη.
• Το «νέο φρούτο» της Κομισιόν, λέγεται «κυκλική μετανάστευση». Δηλαδή σε παίρνω, μου δουλεύεις και φεύγεις, για να έρθεις του χρόνου.

Και φυσικά, πίσω απ’ όλα αυτά, φυσικά κρύβονται τα κονδύλια. Πόσα θα πάρουμε, πως θα βρούμε ένα ακόμη τρόπο να κάνουμε τις ρεμούλες. (Το BBC, βοά με τις κομπίνες των ΜΚΟ στην Βρετανία). Όπως τότε, με τους γύφτους, στη δεκαετία του ’90, στην Ελλάδα. Που στο Άργος, οργανώνονταν μαθήματα δημοσιογραφίας, για την αναβάθμιση του πνευματικού έργου των τσιγγάνων!

Το πρόβλημα, είναι πραγματικά δυσεπίλυτο ή δημιουργείται εντέχνως, αυτή η ερεβώδης εικόνα, για να γεμίσουμε σχέδια; Να ‘σου ο ένας κτίρια, δώστου ο άλλος επιμόρφωση, να ο τρίτος κοινωνικό έργο. Να λεφτά για αεροπλάνα και περιπολίες.

Το πρόβλημα των μεταναστών είναι λένε ευρωπαϊκή υπόθεση. Αφορά την μεγάλη οικογένεια, με τα 27 αστεράκια.

Κι όμως το θέμα αυτό αφορά όλους μας! Όλο τον πλανήτη. Δηλαδή τον ΟΗΕ. Από κει πρέπει να ξεκινήσουμε και στους αρχηγούς των Θρησκειών πρέπει να καταλήξουμε, γιατί είναι πάνω απ’ όλα ανθρωπιστικό ζητούμενο. Η αλληλεγγύη της κοινωνίας, δεν χωράει σε οικονομικούς συνασπισμούς. Όταν η πεταλούδα της ελευθερίας, της προσδοκίας για μια καλύτερη ζωή, φτερουγίζει στην Μπάφρα, η βάρκα γεμίζει απελπισμένους στη Μεσόγειο και στα παράλια του Μακρέμπ.
Λοιπόν που είναι ο ΟΗΕ; Φτάνουν οι συμβουλές της Ύπατης Αρμοστίας για τους Πρόσφυγες; Οι παραινέσεις για την καλή συμπεριφορά στους μετανάστες;

Που είναι ο Πάπας; Ο Πατριάρχης; Ο Αγιατολάχ; Οι μουλάδες, η Σαουδική Αραβία και τα λογής Εμιράτα με τα κεφάλαια, που μιλάνε για την προστασία των μουσουλμάνων; Που δεν θέλουν τους επαχθείς ταλιμπάν; Που με την αδιάφορη τακτική τους όμως, η απελπισία των μεταναστών και των φτωχών, εξοπλίζει, στρατολογεί, τους μελλοντικούς μουτζαχεντίν;

Η δική μας Εκκλησία, με τις τόσες περιουσίες και την αφορολόγητη ασυλία, γιατί δεν μπαίνει στο παιγνίδι της προσφοράς;

Η αντιμετώπιση του επείγοντος προβλήματος, θέλει απλές λύσεις.
Οι λύσεις πρέπει να στοχεύουν στην διατήρηση της ηρεμίας του εθνικού κι ευρωπαϊκού κοινωνικού ιστού, αλλά επιπρόσθετα, να μην στρέφονται κι εναντίον της ποιότητας, της προστασίας των ήδη μεταναστών. Γιατί οι πρώτοι που φοβούνται, δεν είναι οι νέοι μετανάστες που εισέρχονται, αλλά οι ήδη διαμένοντας, που βλέπουν να στρέφονται όλα εις βάρος τους. Γιατί όταν ξεσπάσει το τσουνάμι της εθνοκάθαρσης, δεν θα μείνει τίποτε όρθιο. Άντε να ξεμπερδέψεις, τους Αλβανούς και Γεωργιανούς, από τους Νιγηριανούς και τους Ιρακινούς.

Απλή λύση θα ήταν η νομιμοποίηση των υπαρχόντων μεταναστών, για μια πενταετία, να οργανώσουν τους δικούς τους οικισμούς, σε χώρους της εκκλησιαστικής περιουσίας. Να γίνουν π.χ. ρητινοσυλλέκτες, μελλισοκόμοι. Να προστατεύσουν το δάσος, εργαζόμενοι μέσα στους χώρους που χρειάζονται περιποίηση, καθαριότητα από τα ξερά χόρτα. Να κάνουν όλες τις εργασίες εκείνες, που έκαναν κάποτε οι άνθρωποι, που είχαν στενή σχέση με την δασική παραγωγή. Να φτιάξουν τους συνεταιρισμούς τους. Τις τράπεζες αλληλοβοήθειας. Να δημιουργήσουν εμπορικές σχέσεις με το κράτος μας. Να προσφέρουν, να κερδίσουν και να φορολογηθούν. Να μην μένουν άνεργοι σουλατσαδόροι. Γιατί έτσι θρέφεται η παρανομία.

Η Εκκλησία, που απαλλάσσεται από την καταβολή φόρων, να πάρει αυτή την ευθύνη της οικονομικής ενίσχυσης και της επιμελητείας, μαζί με το συμβούλιο των κοινοτήτων τους, συνεπικουρούμενη με τ’ ανάλογα όργανα του ΟΗΕ. Για να ξέρουμε ότι ζούνε καλά, νόμιμα, ποιοτικά και προσφέρουν έργο, σημαντικό, οικολογικό στην χώρα μας. Να προστατευθεί η αξιοπρέπειά τους και να διδαχθούν από τις εφαρμογές τους, για να επιστρέψουν κάποτε στον τόπο τους και να έχουν εκπαιδευτεί, σ’ αυτό που θα τους χρησιμεύσει εκεί. Να φτιάξουμε μια ατμόσφαιρα φιλίας και διεθνισμού. Αυτοί θα είναι οι καλύτεροι διπλωμάτες μας. Αυτοί που θα μιλάνε για πολιτισμένη χώρα και συμπεριφορά κι όχι για «λάκκο των λεόντων», που δημιουργεί υστερόβουλα απωθημένα.

Και τα χρήματα; Που θα βρεθούν τα χρήματα; Από τα κεφάλαια των Εκκλησιών. Οι Καθολικοί τους δικούς τους. Οι Ορθόδοξοι τους άλλους. Οι Μωαμεθανοί, τους ομόθρησκούς τους. Τα πετρέλαια της αραβικής χερσονήσου δίνουν τόσα και τόσα για την ενίσχυση των μουσουλμανικών κρατών. Γιατί όχι και των μεταναστών;
Οι θρησκείες και ο ΟΗΕ, να φτιάξουν το δικό τους «Κιότο», ν’ ανταλλάσσουν το κόστος των μεταναστών, όπως του διοξειδίου του άνθρακα. Γιατί οι απελπισμένοι είναι κι αυτοί ένα γιγάντιο φαινόμενο του «θερμοκηπίου» που λέγεται εξαθλίωση, απελπισία κι ελευθερία. Το ανθρωπογενές περιβάλλον, είναι το άλλο μισό της βιοποικιλότητας. Το Α και το Ω της Οικολογίας.

Λύσεις λοιπόν υπάρχουν άμεσες. Αποδοτικές.

Η καταστολή και τα ευχολόγια, οδηγούν στο αδιέξοδο.
Όχι άλλοι άνθρωποι στην θάλασσα…