Συνέντευξη:

ΡΑΠ: Ο Νομάρχης Ζακύνθου, κατά τη διάρκεια Νομαρχιακού Συμβουλίου ακούστηκε να λέει : «Ξέρουμε ποιοι είναι οι Ατσάραντοι».
Εννοούσε τον Λούκυ Λουκ, τον βεζύρη Ιζνογκούντ και την Κρουέλα Ντε Βίλλ ή υπάρχουν κι άλλοι που εμείς δεν γνωρίζουμε;

Για να το λέει θα τους έχει δει από τις big brother κάμερες που έχει βάλει! Εδώ γνωρίζει όλους τους ψηφοφόρους έναν προς έναν. Ξέρει το νιτερέσο του κάθε ενός Ζακυθινού και την κάθε μπασία απ’ έξω κι ανακατωτά. Αν δεν μας ήξερε πως θα κατάφερνε να εκλεγεί Νομάρχης σε ένα νομό που βγάζει Πασόκο Βουλευτή και η κεντροαριστερά έχει ποσοστά πάνω από 60 τοις εκατό; Και για όσα δεν ξέρει, έβαλε κάμερες στη Νομαρχία για να τα μαθαίνει. Σε αυτά είναι πρώτος. Στα δημόσια έργα έχει ένα μικρό πρόβλημα, αλλά σίγουρα στις επόμενες 2-3 τετραετίες θα διορθωθεί. Αν και, μόνο οι κακόπιστοι μπορούν να λένε ότι δεν κάνει έργα. Έχει φτιάξει ακόμα και το θέατρο στο Σαρακινάδο. Εκτός από τους Ολυμπιακούς της Αθήνας, τη Μπιενάλε και άλλα πολλά που έγραφε στις προεκλογικές καταχωρήσεις του. Είναι ο Νομάρχης των έργων. Όμως μπορεί να συνεχίσει να κοιμάται ήσυχος. Οι ατσάραντοι είναι και θα παραμείνουν μειοψηφία.

ΡΑΠ: Με τις πρώτες σου αναρτήσεις ήρθες σε ρήξη με το Εργατικό Κέντρο. Πως το κατάφερες αυτό και πόσο αντικομουνιστή θεωρείς τον εαυτό σου σε μια κλίμακα από το 1 έως το 10;

Είναι παιδικό τραύμα επειδή δεν υπήρξα μέλος της ΚΝΕ. Γι’ αυτό μου βγαίνουν αυτές κομπλεξικές, προβοκατόρικες, ιμπεριαλιστικές, αντιλαϊκές αναρτήσεις. Πως μπορεί κάποιος να διαφωνεί με το Ε.Κ.Ζ που έχει εγκαταλείψει ένα όμορφο κτήριο στο κέντρο της πόλης μας επειδή (όπως λέει) είναι ετοιμόρροπο, ενώ στο ισόγειο λειτουργούν δύο καταστήματα; Μόνο αν είσαι κομπλεξικός αντικομουνιστής σαν εμένα μπορείς να διαφωνήσεις με το ΠΑΜΕ που διαμαρτύρεται, δικαίως για την απόλυση μιας εργαζόμενης, αλλά γεμίζει τις πλάκες στις πλατείες και τους τοίχους των σπιτιών με κόκκινα συνθήματα, ενώ ταυτόχρονα χαϊδεύει τα αυτιά του δεξιού Νομάρχη; Mea culpa. Ας κάνουμε μια νέα αρχή στη σχέση μας αγαπημένο μου Ε.Κ.Ζ. Μόνο στείλτε ένα λεξικό για να μπορώ να γράφω όπως μιλάτε και να γίνομαι κατανοητός από όλους τους συντρόφους.

ΡΑΠ: Είναι γνωστόν ότι ανήκεις σε μια σπείρα διαπλεκόμενων ζακυνθινών bloggers. Θα μας αποκαλύψεις τα συμφέροντα που κρύβονται από πίσω;

Τελευταία έχω πάρει μερικά κιλά για να μπορούν να κρύβονται περισσότερα συμφέροντα από πίσω μου. Ναι, η σπείρα υπάρχει. Μυστικός στόχος μας είναι να απαγάγουμε Νομάρχη και Δήμαρχο και για να τους επιστρέψουμε να ζητήσουμε να γίνουν ορισμένα έργα κοινής ωφέλειας. Πάρκινγκ σε παιδικές χαρές, ασφαλτόστρωση στα λιθόστρωτα, κλείσιμο του κινηματογράφου, κόψιμο δέντρων, υδροφόρες για να αγοράζουμε νερό, καταπατήσεις παραλιών και άλλα τέτοια. Στη διάρκεια της ομηρίας η Dana Semitecolo θα τους μαγειρεύει για να μην γίνουν όπως ο Παναγόπουλος, που οι τηλεοράσεις τον έδειχναν πριν από την απαγωγή καλοθρεμμένο και όταν απελευθερώθηκε ήταν πετσί και κόκαλο. Βέβαια υπάρχει ο φόβος να τους απαγάγουμε και να μας δώσουν λύτρα για να ΜΗΝ τους επιστρέψουμε και αυτό μας προβληματίζει γιατί η Dana δεν μπορεί να μαγειρεύει συνέχεια. Έχει να πάει και ταξίδια.

ΡΑΠ: Ποιες θεωρείς τις καλύτερες στιγμές της καριέρας ως blogger;

Η ιστορία της θρυλικής μπλόγκερ Αμαλίας Καλυβίνου (http://fakellaki.blogspot.com) με έχει σημαδέψει. Η “καλύτερη στιγμή” δεν μου ανήκει. Ανήκει σε εκείνη την Κυρία που βγήκε στον Μπράβο στο Δημήτρη Τετράδη και είπε ότι παλεύει με τον καρκίνο και το Νοσοκομείο Ζακύνθου δεν μπορεί να της εξασφαλίσει τη χημειοθεραπεία της γιατί, όπως δήλωσε ο υπεύθυνος, καθυστερεί η κούριερ! Μια συνάνθρωπός μας θέλει να ζήσει και αυτοί εκεί πάνω της παίρνουν τη ζωή. Ορισμένοι κατάντησαν το μοναδικό Νοσοκομείο του νησιού, κέντρο διακομιδής ασθενών. Σε στέλνουν ή στο Ρίο ή στον άλλο κόσμο. Σε αυτή την Κυρία ανήκει η καλύτερη ανάρτηση του μπλογκ. Όχι μόνο γιατί είχε το θάρρος να τα πει, αλλά γιατί δεν φοβήθηκε που μετά τις καταγγελίες της απέκτησε έναν ακόμη εχθρό, εκτός από τον καρκίνο. Το ιατρικό κατεστημένο. Αλλά όταν έχεις το θάρρος να αντιμετωπίσεις την επάρατο, σιγά μη σε φοβίζουν τα …γιατρουδάκια.

ΡΑΠ: Πόσο εύκολο είναι για έναν επαρχιώτη blogger που καταπιάνεται με θέματα κοινωνικοπολιτικά να μπορέσει να εκφραστεί ελεύθερα;

Κατ΄ αρχήν δεν δέχομαι το “επαρχιώτης”. Η πρωτεύουσα του κόσμου είναι η Ζάκυνθος. Αυτό μπορεί να το διαπιστώσει ο καθένας ακούγοντας τα τοπικά ραδιόφωνα. Την πρώτη μέρα των βομβαρδισμών στη Γάζα την ώρα που σκοτώνονταν παιδιά, τα ζακυνθινά ραδιόφωνα μιλούσαν για τις εκλογές του συνδέσμου ύδρευσης! Άρα μιλάμε για μπλόγκερ στο κέντρο των γεγονότων και του σύμπαντος. Τούτου δοθέντος, ο σχολιασμός είναι πραγματικά ελεύθερος, σε σημείο ελευθεριότητας, ως αντίδραση στις κατεστημένες αυταρχικές δομές. (Μαρκήσιος ντε Σαντ).

ΡΑΠ: Έχεις δεχθεί ποτέ πιέσεις ή υποδείξεις από συγκεκριμένα οικονομικά ή πολιτικά συμφέροντα του τόπου, και πως αντέδρασες;

Το ζώδιο μου, Κριός με ωροσκόπο στον Οφιούχο, δεν επιτρέπει πιέσεις και υποδείξεις. Και αν υπάρξουν, έχουν αντίθετο αποτέλεσμα. Αυτό όμως δεν είναι μόνο δικό μου προτέρημα. Για παράδειγμα είδα τη στάση των τοπικών εφημερίδων στο θέμα της εκλογής του Στεριώτη στους διαιτητές. Στο blog έγιναν περισσότερα από 250 σχόλια. Όλος ο κόσμος πίεζε και έψαχνε για ένα δημοσίευμα στον τοπικό τύπο, αλλά οι εφημερίδες ήταν ανένδοτες. Ούτε λέξη που ένας υπόδικος για κακουργηματικές πράξεις έγινε πρόεδρος των διαιτητών. Γεγονός που αποδεικνύει ότι και αυτοί που κάνουν κουμάντο στις εφημερίδες είναι σαν εμένα. Ανένδοτοι στις πιέσεις και στις υποδείξεις οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων του τόπου.

ΡΑΠ: Έχεις σκεφτεί ποτέ να αυτολογοκριθείς για το καλό της Ζακύνθου ρε γαμώτο ;

Το καλό της Ζακύνθου το έχουν αναλάβει άλλοι. Ένας Νομάρχης, έξι Δήμαρχοι, δεκάδες παράγοντες, μερικοί παραγοντίσκοι και αρκετοί κολαούζοι. Οι μπλόγκερς δεν χρειάζεται να σκέφτονται το καλό του τόπου, όσο οι τύχες μας είναι στα χέρια των πολιτικών που ψηφίζουμε. Αυτοί ξέρουν καλύτερα ποιο είναι το καλό του νησιού. Άλλωστε το έχουν αποδείξει τόσα χρόνια με τα έργα τους.

ΡΑΠ: Αν αποφάσιζες να ιδρύσεις μια σχολή για bloggers ποιους θα επέλεγες να διδάξουν;

Θα ήταν ΙΕΚ με Γάσπαρο, Μητροπολίτη, Τσαγκαρόπουλο, Στεριώτη, Πέττα, Γουρούνια στο Διάστημα, Στάθη Μπετίνη, Στάθη Λιμενάρχη, Παιδί της πλατείας, Dana Semitecolo, Horaiti, Dromea, Hotshowbizzz, MusicJunky, Vitsos, Αητομάχος, Τρυποκάρυδος, Kostas και φυσικά εγώ. (Οι εννέα τελευταίοι καθηγητές είναι φίλοι μου και οι προσλήψεις είναι εκτός ΑΣΕΠ και ρουσφετολογικές ).

ΡΑΠ: Αν γινόταν ποδοσφαιρικός αγώνας μεταξύ των bloggers ποιον θα ήθελες για διαιτητή;

Με βγάζουν από τον κόπο και με μαθαίνουν πράγματα. Από το www.zanteblog.gr διαβάζω τα πάντα και κλέβω τους πάντες. Έμαθα να μαγειρεύω, αφού μία στις τρεις αναρτήσεις έχουν συνταγές. Φέτος δεν πήγα διακοπές, αφού πήγε για μένα η Dana. Ούτε στα πανηγύρια χρειάζεται να πάω αφού πάει ο Vertzak και ο π.Π.Κ. Με λίγα λόγια τα τοπικά μπλοκ είναι χάρμα οφθαλμών, αλλά υπάρχουν πράγματα που πρέπει να γίνουν. Περιμένω εναγωνίως να δω το μπλοκ του Δεσπότη, του Τσαγκαρόπουλου, του Αρμένη και του Δ. Γκούσκου. Για να μην παρεξηγηθώ, δεν εννοώ ένα κοινό blog. Ο καθένας το δικό του. Οι συνεργασίες μια φορά πετυχαίνουν!

ΡΑΠ: Τι σε κάνει τελικά να αφιερώνεις τόσο χρόνο για μια δραστηριότητα που δεν σου επιφέρει κέρδος; Έχεις κάνει κανένα τάμα;

Η έλλειψη προφίλ στο facebook είναι ένας σημαντικός λόγος. Αν είχα τρεις-τέσσερις γκόμενες τότε δεν θα μου έμενε χρόνος για το blog. Αυτό συμβαίνει και με αρκετούς συμπολίτες μας, που δεν τους μένει χρόνος να κάνουν τίποτα ουσιαστικό -όχι πως είναι ουσιαστικό το blogging- γιατί ασχολούνται με το φουστάνι ή με το κυνήγι. Λόγω της συγγένειας ως ατσάραντος, δεν μπορώ να το ρίξω στο κυνήγι και έτσι στοχοποιώ με τις αναρτήσεις. Ο μόνος τρόπος να αντιμετωπιστεί από την εξουσία το καυστικό μου πληκτρολόγιο είναι να μου ρίξουν από δίπλα καμία δίμετρη Ρωσίδα σαν και αυτές που συναντάνε ορισμένοι από αυτούς του πάνε στη Μόσχα για την τουριστική έκθεση. Βέβαια υπάρχει και ένα τάμα, που ολοκληρώνεται με την αποχώρηση του Μητροπολίτη μας από τη θέση του. Όταν αποχωρήσει ο «Ζακύνθου» η ζωή μας θα αποκτήσει μια απίστευτη μονοτονία. Ποιος θα τα βάζει με το Γάσπαρο και τον Καψαμπέλη; Κανένας.

ΡΑΠ: Ατσάραντε, το μαγαζί σου διανυκτερεύει, δουλεύει τις Κυριακές και τις αργίες και παρέχει ειδήσεις και σχόλια σε λογικές τιμές. Είναι η δική σου απάντησή σου στην οικονομική κρίση;

Για τις Κυριακές και τις αργίες προβληματίζομε γιατί μπορεί να μου την πέσουν οι σύντροφοι και μου γεμίσουν τους τοίχους με συνθήματα. Δυστυχώς η κρίση κτυπάει και εμάς τους μεγάλους με τις πολυεθνικές και τα πολυκαταστήματα. Σκέφτομαι να εντάξω και νέα προϊόντα, όπως τις απαγωγές. Με πέντε απαγωγές το χρόνο κάνεις γερό ταμείο. Το μόνο που με προβληματίζει ότι θα πρέπει να απαγάγω και κανένα γιατρό γιατί όλοι αυτοί οι εφοπλιστές είναι γερομπισπίκηδες και έχουν ένα κάρο αρρώστιες. Βέβαια αυτό δεν μπορεί να γίνει στη Ζάκυνθο. Όχι γιατί δεν έχουμε εφοπλιστές αλλά γιατί στη Ζάκυνθο που να βρεις γιατρό; Όλοι πάνε και γίνονται Δήμαρχοι και Νομάρχες.

ΡΑΠ: Ο συνάδελφός και συμπατριώτης σου Πιτσιρίκος έχει γράψει 2 βιβλία μέχρι τώρα, έχει καθημερινή εκπομπή στο ραδιόφωνο και γράφει κείμενα για την τηλεόραση. Εσένα ποια είναι τα σχέδιά σου για το μέλλον;

Η σύγκριση με τον Πιτσιρίκο είναι άδικη. Για τον Πιτσιρίκο! Εγώ είμαι πιο όμορφος. Έχω εκδώσει περισσότερα βιβλία, έχω ραδιόφωνο, εφημερίδα, περιοδικό και τηλεόραση (στο σπίτι έχω 4 τηλεοράσεις μια σε κάθε δωμάτιο και στο WC). Τι άλλο να ζητήσω απ’ τη ζωή; Βέβαια ο Πιτσιρίκος έχει ταλέντο, αλλά στην εποχή μας το ταλέντο δεν είναι απαραίτητο για να προκόψεις. Δεν βλέπετε που ο Καραμανλής χωρίς κανένα ταλέντο έγινε για δεύτερη φορά πρωθυπουργός; Θα πορευτώ στο δρόμο των ατάλαντων. Στην πολιτική. Στόχος μου είναι να γίνω Νομάρχης και Δήμαρχος μαζί. Όχι για ν’ αλλάξω τα πράγματα αλλά για να συνειδητοποιήσω ότι τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει στη Ζάκυνθο όσο το ένα τέταρτο των μαθητών σταματάνε στο Δημοτικό και οι μισοί από αυτούς που συνεχίζουν, δεν τελειώνουν ούτε το Λύκειο. Είναι να αναρωτιέται κανείς πώς τόσοι πολλοί αγράμματοι τελικά ψηφίζουν επιστήμονες, γιατρούς και δικηγόρους, για να τους διοικήσουν!

ΡΑΠ: Πιστεύεις ότι το χιούμορ έχει τη δύναμη να αλλάξει τα πράγματα;

Το μόνο που μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα είναι η βλακεία. Όλοι είδαμε πόσο άλλαξε ο κόσμος με πρόεδρο τον Γιώργο Bush. Υπάρχει ελπίδα. Έρχεται στα πράγματα ο δικός μας Γιωργάκης. Αυτός θα τ’ αλλάξει όλα. Δεν είδατε πως άλλαξε αλυσίδα στο ποδήλατο; Οφείλουμε να είμαστε αισιόδοξοι. Όχι για μας. Για τα φουκαριάρικα τα παιδιά μας!

Σ.Σ. Η συνέντευξη αυτή πάρθηκε εδώ και αρκετούς μήνες προκειμένου να δημοσιευτεί στο επόμενο τεύχος του περιοδικού. Μια και δεν κυκλοφόρησε από τότε άλλο τεύχος δημοσιεύεται εδώ.

ΡΑΠΟΡΤΕΡ