του Αντώνη Χατζή

Σε ένα κόσµο τρελών, το αυτονόητο γίνεται είδηση. Πριν από δώδεκα χρόνια, στις 26 Δεκεµβρίου 1997, 336 Κούρδοι αποβιβάστηκαν σε ένα µικρό χωριό της Καλαβρίας, το Ριάτσε. Οι κάτοικοι τους υποδέχθηκαν µε την πατροπαράδοτη φιλοξενία, τους περιέθαλψαν και τους προσέφεραν στέγη στο πάνω χωριό στο βουνό που οι ίδιοι είχαν εγκαταλείψει για να µεταφερθούν παραθαλάσσια, για χάρη του τουρισµού.

Ο δήµαρχος της περιοχής σκέφτηκε να αξιοποιήσει δηµιουργικά την παρουσία των φιλοξενούµενων. Κατέγραψε τις γνώσεις και τις δεξιότητές τους και µε µια γενναία χρηµατοδότηση που απέσπασε από την Banca etica (Ηθική τράπεζα) και κυρίως µε τον ενθουσιασµό τόσο των Κούρδων όσο και των κατοίκων το µικρό άγνωστο Ριάτσε έγινε πρότυπο πολιτισµού και αλληλέγγυας ανάπτυξης. Αριστουργήµατα αρχιτεκτονικής του 17ου αιώνα αναπαλαιώθηκαν, ξεχασµένες τέχνες αναβίωσαν, άνοιξαν ταβέρνες που προσέφεραν κουρδικές νοστιµιές προσελκύοντας έτσι τους τουρίστες και στο ξεχασµένο ορεινό χωριό.

Η ανάπτυξη υπήρξε ραγδαία, βρήκαν απασχόληση όχι µόνον οι µετανάστες αλλά και πολλοί κάτοικοι όπως και άνεργοι από τις γύρω περιοχές. Όλα βέβαια σε ένα πλαίσιο σεβασµού του περιβάλλοντος. Τίποτα καινούργιο δεν χτίστηκε, τα δε γύρω δάση περισώθηκαν ως κόρη οφθαλµού, πάλι µέσα από ένα πρόγραµµα για τους µετανάστες. ‘Οσοι δεν είχαν συγκεκριµένη ειδικότητα ορίστηκαν να φυλάγουν τα δάση. Για κάθε στρέµµα που δεν καίγεται έχουν µια ορισµένη ανταµοιβή.
Αποτέλεσµα; Από τότε οι πυρκαγιές έχουν γίνει άγνωστη έννοια. Το πείραµα του Ριάτσε ενέπνευσε τον διάσηµο σκηνοθέτη Βιµ Βέντερς που τις µέρες αυτές βρίσκεται στην Καλαβρία για να το µεταφέρει στη µεγάλη οθόνη. Πρωταγωνιστές οι κούρδοι µετανάστες και οι ίδιοι οι κάτοικοι.

Πηγή: περιοδικό ΓΑΛΕΡΑ