5 Ζακυνθινοί bloggers μιλάνε για το ΡΑΠΟΡΤΟ

Το να ζητάς από έναν εκδότη περιοδικού να μιλήσει για το τι εστί έκδοση περιοδικού είναι σαν να του κάνεις …ψυχανάλυση. Ειδικότερα σαν να τον βάζεις να σου μιλήσει για τον μαζοχισμό, που τον δέρνει.
Είναι μεγάλο και πικρό το βάσανο, μα του αρέσει!
Περιοδικό για την πολιτική του Πολιτισμού δεν βγάζεις στη σημερινή Ελλάδα, παρά μόνο αν είσαι για τα σίδερα.
Ιδίως στην Ζάκυνθο, όπου οι πάντες είμαστε ήσυχοι ότι τους λογαριασμούς του νησιού με τον Πολιτισμό τους έχουν εξοφλήσει και με το παραπάνω οι προηγούμενες γενιές ζακυνθινών. Για να μην πούμε ότι ο Πολιτισμός της Ελλάδας μας χρωστάει, οπότε εμείς μπορούμε άνετα σήμερα να εισπράτουμε και να απολαμβάνουμε τους τόκους. Τοκογλυφικούς πάντα!
Ιδιαίτερα δε στις μέρες μας, που η “φιλτάτη πατρίς” έχει γίνει ένας …απέραντος Κορυδαλλός, γιατί “απέραντο φρενοκομείο” ήταν πάντα κι αυτό συγκαταλέγεται στα θετικά της!
Στην Ζάκυνθο δεν λέμε “σε τι χάλι βρισκόμαστε, ας κάνουμε κάτι για να πάμε λίγο ψηλότερα”, αλλά “πως ήταν και πώς κατάντησε η κακομοίρα η Ζάκυνθος” και δόστου κλάμα. Όσο για τον αίτιο αυτής κατάντιας, δεν τον ξέρει κανείς. Αναζητάται στο πλαίσιο της Μεταφυσικής. Ένα είναι το σίγουρο: ότι δεν είμαστε εμείς, αλλά οι άλλοι!
Το να δίνεις λοιπόν κάθε μήνα ραπόρτο αυτής της κατάστασης, χωρίς να κολακεύεις τον κούφιο σωβινισμό, συνδέοντας τα τοπικά με τα ευρύτερα και τα ευρύτατα του Πολιτισμού και της πολιτικής, κριτικάροντας δημιουργικά και δημιουργώντας προτείνοντας κριτικά, θέλει πολύ προσπάθεια. Και πολύ μεγάλο καημό για το ωραίο και το ζωντανό. Θέλει πολύ θάρρος για να πεις σε έναν κόσμο αποκοιμισμένο από τη ραστώνη της αυταρέσκειας πάνω σε στρώματα και μαξιλάρια παραγιομισμένα με ευρώ, ότι η αληθινή ζωή είναι αλλού, στην ποιότητα.
Το “Ραπόρτο” το κάνει 5 χρόνια τώρα με εξαιρετική επιτυχία. Με χιούμορ και αιχμηρότητα. Με νηφαλιότητα και σοβαρότητα. Κι ομολογώ πως το ζηλεύω που καταφέρνει να ζει από την Ζάκυνθο και τους ζακυνθινούς. Έχω, βλέπετε, την εμπειρία του “Περίπλου”, που εκδιδόταν σε πολύ πιο εύκολες για τα Γράμματα εποχές κι, εντούτοις, δεν κατάφερε, τη στιγμή που πουλιόταν σε τρεις και τέσσερις χιλιάδες αντίτυπα πανελληνίως, να διαθέσει περισσότερα από εκατό αντίτυπα στους απανταχού ευρισκόμενους ζακυνθίους. Παρότι οι κατά τεκτμήριον επαρκείς αναγνώστες, οι πτυχιούχοι, ας πούμε, ζακυνθινοί, είναι εκατοντάδες.
Αλλά, είπαμε. Οι ζακυνθινοί τι να διαβάσουν; “‘Ετσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα”!
Μπράβο στο “Ραπόρτο”, που επίμονα, πέντε χρόνια τώρα, κραδαίνει στη γενιά μου πως η Ζάκυνθος όσο πάει γίνεται όλο και λιγότερο δική της. Ότι, όσο τα χρόνια περνούν, όλο και πιο πολύ ανήκει στα παιδιά της. Και ότι θα πρέπει να τη δει περισσότερο με τα μάτια του μέλλοντος. Κι αν δεν μπορεί, τουλάχιστον, ας μην προκαλεί τετελεσμένες και χωρίς επιστροφή καταστάσεις στη επόμενη γενιά, που θα διαχειρισθεί το νησί μας στις δεκαετίες που έρχονται.
Εύχομαι στο “Ραπόρτο” αέναον και αειφόρον κουράγιο.
Σας ευχαριστώ πολύ και πάλι για την πρόταση και τη φιλία σας,

με φιλικούς χαιρετισμούς,

Διονύσης Βίτσος

———————————————————————————————————

Το Ραπόρτο με κάνει να πιστεύω πως υπάρχει ελπίδα για τη Ζάκυνθο. Μέσα από τις σελίδες του ανακάλυψα μια Ζάκυνθο που αγνοούσα. Ανθρώπους που νοιάζονται και για πράγματα που δεν αφορούν μόνο τον τουρισμό. Ανθρώπους που έχουν χιούμορ και αυτοσαρκάζονται. Αφού ευχηθώ χρόνια πολλά και βουρλισμένα στους ανθρώπους του Ραπόρτο, θέλω να πω πως πιστεύω ότι το μέλλον του περιοδικού –αλλά και του Τύπου γενικότερα- βρίσκεται στο Διαδίκτυο. Η ψηφιακή εποχή δεν ήταν μια μπαρούφα – είναι
πια μια πραγματικότητα. Όποιος θέλει να επιβιώσει έχει μια μόνο επιλογή: το Διαδίκτυο. Ελπίζω το Ραπόρτο να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να δημιουργήσει ένα δυνατό και σύγχρονο site που να αποτελεί τόπο συνάντησης, δημιουργίας και ακτιβισμού για όλους τους Ζακυνθινούς του κόσμου αλλά και για τους μετανάστες –εσωτερικούς και εξωτερικούς- που διαμένουν στη Ζάκυνθο. Δεν υπάρχει λόγος να φοβάται κάποιος τις τεχνολογικές εξελίξεις. Δεκάδες μπλόγκερ από τη Ζάκυνθο –ανάμεσά τους κι εγώ- μπόρεσαν να στείλουν τη φωνή τους στα πέρατα της οικουμένης μέσω του Διαδικτύου. Αυτές οι φωνές δεν είχαν καμία ελπίδα να αποκτήσουν πρόσβαση στον Τύπο. Δεν έχω καμία αμφιβολία πως αν ο Σολωμός, ο Κάλβος, ο Ξενόπουλος –και άλλοι διαπρεπείς συμπατριώτες μας- ζούσαν σήμερα, θα εκφράζονταν μέσω του Διαδικτύου. Νομίζω πως το Ραπόρτο πρέπει να δώσει την ευκαιρία σε ακόμα περισσότερουςΖακυνθινούς να ξεκινούν τη μέρα τους από το site του περιοδικού. Ένα περιοδικό που δεν θα εκδίδεται πια μια φορά το μήνα αλλά η ύλη του θα ανανεώνεται καθημερινά –λεπτό με λεπτό- και θα συνδιαμορφώνεται από τη συντακτική ομάδα και τους αναγνώστες. Ελπίζω σε αυτήν την προσπάθεια να εμπλακούν κάποιοι μέρα όλοι οι κάτοικοι του νησιού. Όπως δείχνουν διάφορες έρευνες, η Ζάκυνθος είναι –δυστυχώς- στις πρώτες θέσεις στα ποσοστά των παιδιών που εγκαταλείπουν νωρίς το σχολείο. Ελπίζω να μην αποδειχτούμε τόσο φοβικοί με την ψηφιακή επανάσταση όσο με το αλφάβητο. Σε αυτόν τον κόσμο δεν ήρθαμε μόνο για να διαβάσουμε και να υμνήσουμε τους ένδοξους προγόνους μας. Ήρθαμε για να τους ξεπεράσουμε.

Καλή συνέχεια Ραπόρτο.

Καλή Σαρακοστή

Πιτσιρίκος

—————————————————————————————

Σκέφτηκα πολύ τι να γράψω για τα Πέντε Χρόνια του ΡΑΠΟΡΤΟ. Ένοιωσα και λίγο πως πρέπει να παινέψω το σπίτι που με φιλοξενεί. Τελικά αποφάσισα να γράψω την αλήθεια: Το ΡΑΠΟΡΤΟ δεν το διαβάζω. Το αγοράζω βέβαια και το ξεφυλλίζω να ξέρω περίπου τι περιλαμβάνει, για να μην πιαστώ κι αδιάβαστη καμιά φορά. Κυρίως όμως, το χρησιμοποιώ ως αξεσουάρ. Τι εννοώ; Είναι απλό! Το κουβαλώ παντού και πάντα μαζί μου και όταν παλιώσει το τεύχος, το αφήνω μέσα στο αυτοκίνητο, σε σημείο που να είναι εμφανές στους περαστικούς. Έτσι, πετυχαίνω δυο πράγματα: Και να φαίνομαι ιντελεκτουέλ με οικολογικές και γενικότερα κοινωνικές ευαισθησίες αλλά και να κάνω διαφήμιση στο περιοδικό.

Πέρα από όλα αυτά όμως, πρέπει να ομολογήσω ακόμα πως το ΡΑΠΟΡΤΟ μου δίνει κίνητρο να προσπαθήσω να κάνω κάτι για τον τόπο μου. Μου υπενθυμίζει πως υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που νοιάζονται και που θέλουν να προσφέρουν. Με παραμυθιάζει, ελαφρώς, ότι μπορεί τελικά να υπάρχει κι ελπίδα να αλλάξει το σκηνικό στο Τζάντε. Να το πάρουμε αλλιώς οι Ζακυθινοί και εκτός από την έπαρση που καλλιεργούμε καθημερινά όλοι μας, να καλλιεργήσουμε και λίγο το άμοιρο το πνεύμα μας το οποίο, ο εύκολος πλουτισμός -τα τελευταία 20 χρόνια- το έχει μετατρέψει σε φύραμα για τσι κότες, με το συμπάθιο κιόλας. Κι αν τολμήσει κανείς να μας πει και τίποτα του απαντάμε με σκέδιο: “Εμένα πρόγονός μου είναι ο Σολωμός κι ο Κάλβος, δεν έχω δουλειά με τους βάρβαρους”. Ποιούς βάρβαρους ακριβώς, δεν γνωρίζω αλλά υποψιάζομαι πως δεν έχει σχέση μ’ εκείνους του Καβάφη. Έτσι είμαστε οι Ζακυθινοί, μόστρα και πόζα και μέχρι εκεί. Πόσοι από εμάς πλέον, έχουμε καμία σχέση με αυτούς του προγόνους που τόσα χρόνια έχουμε κάνει παντιέρα και την κουνάμε πέρα δώθε στα μούτρα κάθε μη ζακύνθιου;

Γι’ αυτά και για άλλα πολλά, χρόνια καλά στο ΡΑΠΟΡΤΟ! Να γίνει ακόμα πιο δυνατή η φωνή του και στην έντυπη και στην ηλεκτρονική του μορφή, η οποία πραγματικά με ενθουσίασε! Μπράβο σε όλη την ομάδα του περιοδικού και καλή δύναμη! Κι ένα μεγάλο ευχαριστώ για τη φιλοξενία και για την πρόταση να γράψω κάτι για τα γενέθλιά σας.

Να ‘χετε την υγειά σας!

Dana Semitecolo

————————————————————————————————

Ταξιδεύουμε, 21 Μαρτίου Παρασκευή βράδυ με το τελευταίο καράβι για το νησί ενόψει τετραημέρου 25ης. «Ανδρέας Κάλβος», ο ένας πάνω στον άλλον.
Τα παιδιά βλέπουν τηλεόραση «Ευτυχισμένοι μαζί». Θέλουν κάτι να μας πουν;

Ο χώρος που καθόμαστε είναι μη καπνιζόντων. Ένα κορίτσι με ένα καφέ εξώπλατο καπνίζει. Την πλησιάζω και της λέω:

-Συγγνώμη εδώ δεν επιτρέπεται το κάπνισμα.
-Και που το λέει;
(Έχει μια ταμπέλα ακριβώς από πάνω της)
-Εδώ.
-Α.

Γυρίζω στη θέση μου και συνειδητοποιώ ότι μετά απ’ αυτό τα βλέμματα είναι καρφωμένα πάνω μου.
-Θεέ μου τι έκανα, κανένα έγκλημα;
Παρανοώ. Φαντάζομαι θα λένε, ο παράξενος, ο ιδιόρρυθμος, «δεν αφήνει το κορίτσι να καπνίσει ελεύθερα». Για αυτά τα βλέμματα κάποτε δεν ξαναγύρισα στο νησί.
Δίπλα μου κάθονται τρεις ευτραφείς κυρίες έως πολύ ευτραφείς. Διαβάζουν περιοδικά και τρώνε από μια σακούλα πατατάκια. Μετά από αρκετή ώρα συνειδητοποιώ ότι διαβάζουν το ίδιο περιοδικό. Είναι Ελληνικό αλλά με ξενικό τίτλο και ασχολείται με δίαιτες. Φαίνεται θα είναι συνδρομήτριες σκέφτηκα. Στης μιας έγραφε : «Πως να απαλλαγείτε από τη μεγάλη κοιλιά». Στης άλλης : «Πως να χάσετε δέκα κιλά σε δύο μέρες» .Η πρώτη η πιο ευτραφής που κρατάει το τεύχος που γράφει για τις κοιλιές έχει ακουμπήσει το περιοδικό στη δικιά της τη κοιλιά και το διαβάζει. Αυτή που είναι δίπλα μου, μου πιάνει την κουβέντα.

-Δεν είναι κατάσταση αυτή ο ένας πάνω στον άλλον…
-Ναι, ναι, ναι έχετε δίκιο.
-Που θα πάει ….
-Να κάνουμε και εμείς απεργία της λέω.
Με κοίταξε παράξενα .Όσα τις είχα πει μέχρι τώρα τις φαινόταν λογικά και με είχε συμπαθήσει με είχε θεωρήσει καλό και ήσυχο παιδί αυτό ήταν λίγο άσχετο και τραβηγμένο. Το προσπέρασε, διαγράφοντας το από τη συζήτηση μας και θεωρώντας ότι δεν άκουσε καλά.
Ε κάποια στιγμή ήρθε και η κουβέντα και στα αναγνώσματα τους.
–Ε παιδάκι μου μας αρέσει να διαβάζουμε για δίαιτες, ξέρεις η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.
Και καταλήγει.
-Εσύ παιδάκι μου πως τα ‘χεις καταφέρει και είσαι σαν ακτινογραφία.
Τι να τις πω τώρα. Ότι δεν τρώω πατατάκια ότι προσέχω να μη τρώω πολλά λίπη.

Αυτά μου φαινότανε ανούσια γιατί την είχα πονέσει και δεν ήθελα να της πω και εγώ αυτά που είμαι σίγουρος θα τα είχε ξανακούσει χιλιάδες φορές και μόνο απογοήτευση θα της προσέφεραν για την ματαιότητα της ελπίδας για αδυνάτισμα. Για κάποιο λόγο ήθελα να της δώσω μια ελπίδα, μια αληθινή ελπίδα που δεν έχει δοκιμάσει.
Τη κοιτάζω λοιπόν στα μάτια, για να καταλάβει ότι κάτι πολύ σοβαρό και ουσιαστικό θα τις πω που θα αλλάξει άρδην τη ζωή της και αφού την κοίταξα αρκετά αποστρέφω το βλέμμα μου και ανοίγω την μαύρη τσάντα μου τραβάω το φερμουάρ και βγάζω από μέσα το τελευταίο τεύχος του Ραπόρτο. Της το δείχνω και της λέω με απόλυτη σοβαρότητα.

-Αγαπημένη μου κυρία το μυστικό του ότι διατηρούμαι κομψός είναι ότι διαβάζω ανελλιπώς το εξαίρετο Ζακυθινό περιοδικό Ραπόρτο. Δοκιμάστε το. Το συστήνω ανεπιφύλακτα αν θέλετε να είστε βαθύτατα κομψή, είναι το ασφαλέστερο περιοδικό γιατί είναι το αγνότερο.

Μπάμπης Πυλαρινός

—————————————————————————————–

Ήταν ένα πρωί του Μαρτίου, από αυτά που θέλει πολύ κουράγιο για να πάρεις την απόφαση να εγκαταλείψεις τις ζεστές σου κουβέρτες και να βγεις έξω, να τσακωθείς με τον παππού που έχει διπλοπαρκάρει εγκλωβίζοντας το αμάξι σου, να ξεπεράσεις το σοκ της ηλικιωμένης κυρίας που ξαφνικά στη μέση του δρόμου θυμήθηκε, κοκαλώνοντας μπροστά στις ρόδες σου, ότι ξέχασε τη σακούλα με τα λάχανα στο ταμείο του σούπερ μάρκετ και να ευχαριστήσεις τον Άγιο που καμιά από τις λακκούβες που έπεσες, δεν ήταν αρκετά βαθιά ώστε να αναγκαστείς να τον βλαστημήσεις. Ένα τέτοιο πρωινό κατέφθασε η πρόσκληση του υπεύθυνου του περιοδικού στο mail μου, ζητώντας μου να γράψω λίγες αράδες με αφορμή τα 5 χρόνια κυκλοφορίας του Ραπόρτο. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, το γεγονός αυτό θα με είχε χαροποιήσει , τη συγκεκριμένη ημέρα όμως, παρόλο που είχα διεκπεραιώσει επιτυχώς όλα τα προαναφερθέντα πρωινά τεστ αντοχής, η ανάγνωση του ηλεκτρονικού αυτού μηνύματος, με προβλημάτισε ιδιαίτερα, καθώς οι μνήμες από τα περιστατικά της προηγούμενης νύχτας, στα οποία υπήρξα αυτόπτης μάρτυρας, ήταν ακόμη νωπές και δεν μου άφηναν κανένα περιθώριο θετικών σκέψεων απέναντι στο συγκεκριμένο περιοδικό.

Πως θα μπορούσα να γράψω ένα χαρούμενο κείμενο γενεθλίων, εφόσον το περασμένο βράδυ είχα δει με τα ίδια μου τα μάτια τη συντακτική ομάδα του Ραπόρτο να τριγυρνά στους δρόμους της πόλης με ένα κομπρεσέρ, ανοίγοντας λακκούβες, ώστε να εξασφαλίσει με αυτόν τον ύπουλο τρόπο, άφθονο υλικό σχολιασμού για το επόμενο τεύχος;
Με ποιόν τρόπο θα γινόταν να παραβλέψω την προσπάθεια του αρχισυντάκτη να χαλάσει τα φανάρια της Λούμπας λίγες ώρες νωρίτερα, φορώντας γυαλιά ηλίου και καπέλο ως κάλυψη, για να μπορέσει να δημοσιεύσει το νέο του άρθρο, στο οποίο υποστηρίζει ότι είναι εντελώς άχρηστα;
Πώς θα κατόρθωνα να ξεχάσω την πλεκτάνη που πληροφορήθηκα άθελα μου, ακούγοντας τυχαία δυο συντάκτες του Ραπόρτο να συζητούν περί της απόπειρας εμπρησμού του Δημαρχείου, όχι από τον πρώην Δήμαρχο που κατόπιν ενοχοποίησαν, αλλά από τους ίδιους, με σκοπό την κάλυψη της ύλης του νέου τεύχους με άρθρα για το συμβάν;

Ενώ βασανιζόμουν από τις συγκεκριμένες σκέψεις και είχα σχεδόν αποφασίσει να μην συμμετάσχω στους εορτασμούς των 5 χρόνων , αποφεύγοντας ταυτόχρονα, λόγω φόβου για τη σωματική μου ακεραιότητα, να αποκαλύψω στους συμπολίτες μου την αλήθεια, ότι η συντακτική ομάδα του Ραπόρτο δημιουργεί όλα τα προβλήματα στο νησί μας ώστε να μπορεί να γεμίζει τις σελίδες του δηλαδή, ένα νέο mail κατέφθασε στο inbox μου.
Ήταν και πάλι από τον υπεύθυνο του περιοδικού, ο οποίος με ενημέρωνε για την έναρξη της λειτουργίας του blog του περιοδικού, στη διεύθυνση www.raporto.gr

Πανικοβλήθηκα. ¨Τώρα που το Ραπόρτο απέκτησε blog¨ σκέφτηκα ¨αν δεν γράψω το κείμενο που μου ζήτησε, θα ακολουθήσει το παράδειγμα του Καψαμπέλη, του blogger – εκβιαστή και θα με εκβιάζει ότι θα αποκαλύψει τα πάντα για την καλλιέργεια μεταλλαγμένων μπροκολίνων, που με τόση μυστικότητα πραγματοποιώ στον κήπο μου¨. Ήμουν πραγματικά σε δύσκολη θέση. Τις επόμενες ώρες σκέφτηκα πολύ, πολέμησα με τη συνείδηση μου και αποφάσισα να κάνω αυτό που κάθε τίμιος και ενάρετος πολίτης που απεχθάνεται τη διαφθορά θα έκανε. Να γράψω το κείμενο.
Χρόνια σου πολλά λοιπόν, Ραπόρτο. Σου εύχομαι τα 5 χρόνια που συμπληρώνεις, να είναι μόνο η αρχή μιας μακρόβιας, επιτυχημένης και γεμάτης έμπνευσης πορείας και να συνεχίσεις για πολλά ακόμα έτη να δίνεις κάθε μήνα το παρόν σου με τον ίδιο εναλλακτικό, ακτιβιστικό, δημιουργικό, εμπνευσμένο και ασυμβίβαστο τρόπο, που μας έχεις συνηθίσει.
Οι σελίδες σου αποτελούν μια πραγματική όαση μέσα στην γενικότερη κοινωνική και πολιτιστική αποχαύνωση της ¨νεοελληνικής¨ μας καθημερινότητας. Μείνε όπως είσαι!

Δημήτρης,
Καλειδοσκόπιο.

Γκάλοπ για τα 5 χρόνια κυκλοφορίας του ΡΑΠΟΡΤΟ

Μια και τώρα τελευταία τα γκάλοπ είναι πολύ της μόδας, είπαμε να κάνουμε κι εμείς ένα, με αφορμή τα 5 χρόνια κυκλοφορίας του περιοδικού.

Απευθύναμε λοιπόν τις παρακάτω 5 ερωτήσεις σε 5 πολίτες (εκπροσώπους 5 διαφορετικών επαγγελματικών τάξεων)
για τα πρώτα 5 χρόνια κυκλοφορίας του περιοδικού.

Οι ερωτήσεις:
1. Πείτε μας 5 πράγματα που σας έρχονται στο νου όταν σκέφτεστε το ΡΑΠΟΡΤΟ.
2. Πέστε μας 5 πράγματα που σας αρέσουν και 5 πράγματα που σας ενοχλούν στο ΡΑΠΟΡΤΟ.
3. Δώστε μας 5 ιδέες για την βελτίωση του περιοδικού.
4. Πείτε μας 5 θέματα με τα οποία θα θέλατε να ασχοληθεί το περιοδικό μας.
5. Πέστε μας 5 λόγους που αξίζει ή δεν αξίζει κατά τη γνώμη σας να συνεχίσει να εκδίδεται το ΡΑΠΟΡΤΟ.

Οι απαντήσεις που λάβαμε μέχρι στιγμής:

Νίκη Χριστοφόρου
Γυμνάστρια
1. 5 πράγματα που μου έρχονται στο νου:
εναλλακτική, οικολογική, πολιτική, πολιτιστική, άποψη

2. α. 5 πράγματα που μου αρέσουν:
Το χαρτί, το χρώμα, η απουσία χρώματος, το χιούμορ του , η τιμή του

β. 5 πράγματα που δεν μου αρέσουν:
συγνώμη που δεν απαντώ, αλλά αυτή τη περίοδο προσπαθώ να μην γκρινιάζω

3. 5 ιδέες για τη βελτίωση του περιοδικού:
Η βελτίωση πιστεύω ότι έρχεται καθώς αυξάνονται τα φύλλα κυκλοφορίας και οι αναγνώστες του. Γι’ αυτό βοηθήστε και σεις:

1. Αγοράστε όλοι δυο ίδια τεύχη. Το ένα κρατήστε το και το άλλο αφήστε το οπουδήποτε μπορεί να βρεθεί άνθρωπος.

2. Κυκλοφορείτε με το Ραπόρτο στο χέρι.

3. Διαβάστε το κάπου έξω από το σπίτι για να σας βλέπουν. (στα café, στη παραλία κλπ.)

4. Κάντε δώρο μια ετήσια συνδρομή στη θεία σας.

5. Ενθαρρύνετε τους συνεργάτες του περιοδικού στέλνοντας τις γνώμες και τις απόψεις σας

4. 5 θέματα που θα ήθελα να ασχοληθεί το περιοδικό:

1. Φωτογραφικό υλικό με τα παρατημένα αυτοκίνητα στο νησί.

2. Εποχιακές προτάσεις κηπουρικής και ανθοκομίας

3. Περιοχές του νησιού που βγαίνουν μανιτάρια και τρώγονται

4. Τα μέρη που ΔΕΝ πρέπει να πάμε το καλοκαίρι

5. Απλές αστρονομικές πληροφορίες για την παρατήρηση του έναστρου ουρανού

5. 5 λόγοι που αξίζει ή δεν αξίζει να συνεχίσει να εκδίδεται

1. Δεν αξίζει γιατί τελικά ο κόσμος ψηφίζει αυτό που του αξίζει.

2. Αξίζει γιατί κάποιοι τελικά δεν ψηφίζουν

3. Δεν αξίζει γιατί είναι …φτηνό

4. Αξίζει γιατί υπάρχει πολυφωνία και ελεύθερη διακίνηση ιδεών

5. Αξίζει γιατί απλά υπάρχει σαν περιοδικό και είναι διαφορετικό απ’ όλα τα άλλα

Δημήτρης Ζερμπίσιας
Πυροσβέστης
1. 5 πράγματα που μου έρχονται στο νου:
Ελευθερία απόψεων, Χιούμορ, Πολιτισμός, Περιβάλλον, Αγάπη για τη Ζάκυνθο

2. α. 5 πράγματα που μου αρέσουν:
Το χιούμορ του εκδότη, ο Πιτσιρίκος, τα ιστορικά του, τα πολιτιστικά του , η κοινωνική του ευαισθησία

β. 5 πράγματα που δεν μου αρέσουν:
Προσωπικά δεν βρίσκω τίποτα, κάποιοι άλλοι όμως…θα βρίσκουν περισσότερα από πέντε

3. 5 ιδέες για τη βελτίωση του περιοδικού:
«Συνεργασία» με Θέμο και Μάκη για να γίνετε πρώτοι στην Ελλάδα…

4. 5 θέματα που θα ήθελα να ασχοληθεί το περιοδικό:

Αθλητισμός, παιδί, υγεία, άρθρα παιδιών, η Ζάκυνθος εκτός συνόρων

5. 5 λόγοι που αξίζει ή δεν αξίζει να συνεχίσει να εκδίδεται

Αξίζει να συνεχίσει γιατί:
1. Έτσι μας αρέσει
2. Ενοχλεί αυτούς που πρέπει
3. Είναι ένα και μοναδικό
4. Παρέχει πολύπλευρη ενημέρωση
5. Ο εκδότης είναι φίλος μου

Αν θέλετε μπορείτε να στείλτε και σεις τις δικές σας απαντήσεις, επώνυμα ή ανώνυμα (σε περίπτωση που θέλετε να μας βρίσετε πιο… άνετα) και μεις θα δημοσιεύσουμε τις απαντήσεις σας στο τεύχος που θα κυκλοφορήσει.